تو را نادیدن ما غم نباشد...

به دریا شکوه بردم از شب دشت
از این عمری که تلخ تلخ بگذشت

به هر موجی که می گفتم غم خویش
«سری میزد به سنگ و باز میگشت»

ای کـــوته آستیـــنان!

تا کی دراز دستـی!؟

«فصلی خوانم از دنیای فریبنده به یک دست شکر پاشنده و به دیگر دست زهرکشنده تا خردمندان را مقرر گردد که دل نهادن بر نعمت دنیا محال است»
                                                                                       تاریخ بیهقی

حذف شد به سبب آنکه نمی خواستم این محیط بوی لجن اطرافم را بگیرد.

تحمل تنهایی برایم بسیار از گدایی محبت دیگران آسانتر است..
بدرود

استاد کنترل میگوید:
دوســتان من به آتـش من میسوزند.

تن من خود در آتش چهارده تن میسوزد.
این تب را راهی به مرگ است...
استاد در آتش خودپرستی منجمد شده است....

روزگاری پیش در ابتدای دفتر یکی از دوستان بر حسب حالش نوشتم:

هر چه بینا چشم رنج آشنایی بیشتر
هر چه سوزان عشق درد بی وفایی بیشتر

هر چه دانش بیشتر وامانده تر در زندگی
هر چه کمتر فهم، کبــر و خود نمایــی بیشتر

هر چه بازار دیانت گرم، دلها سرد

«هر چه زاهد بیشتر،دور از خداییی بیشتر»
-----------------------------------------------

ترسم از ترکان تیر انداز نیست

طعنه ی تیرآورانم میکشد....

بر روی آسفالت کف خیابان
قلبم یخ زده بود..
افکارم مریض شد

زندگی ام به سرفه افتاد!

اگر باور کنیم...
«هر انسانی کتابی است نوشته چشم براه خوانندگانش»

در آنصورت ترجیح میدهم در گنجه یا طاقچه ی روزگار
تمام عمر خاک بخورم...

امروز در راه برگشت به خانه با خودم فکر میکردم...اگر یک درصد از مردم ما به صداقت کامل عمل کنند وضع اجتماعی ما صد برابر از این بهتر خواهد بود...
به مسیر خود ادامه میدهم...
نزدیک چهار راه یک تابلوی بزرگ نصب کرده اند:

امام رضا (ع):

«راستگو باشیـــد»