حس و حال غریبی است..
باور نمی کنی...
باور نمی کنی..این روز ها چقدر تلخ می خندم!
بیشتر تظاهر به روزهای خوبی بود که قدر ندانستم.
احساس میکنم دارم جامد میشوم..
دارم solid میشوم...
شاید به انتهای مسیر خوش زندگی نزدیک میشوم..
نمی دانم به چه سمتی میروم...واقعا نمی دانم..بیشتر دستی مرا به سوی خود میکشد.
این را به وضوح حس میکنم..از خود اختیاری ندارم.
این روزها مثل قدیم ها آرزویی ندارم...
از آن آدم گرم و شوخ جدا میشوم..شاید این هم اثر دست سرنوشت است..
شب ها را بیدار می مانم و روزها را میدوم..ولی چشم به هیچ نتیجه ای ندارم..
شاید علاقه ای نمانده...
این روزها فقط زیر لب زمزمه ی مدامم شده است..

«یا لیتنی کنت معکم»

در سایه روشن «تحقیر» زندگی
مرگ حافظه ی حباب است....
آدمها تراشه های متروک مداد های سیاه
بر کاغذ هایی نانوشته..

از مادیات متنفرم~!

فاطر السموات و الارض
انت ولیی فی الدنیا و الآخره
توفنی مسلما
و الحقنی بالصالحیــن

وقتی که می آیی..
اندکی خاطره ات را با خود بیاور...

احتمال گریستن ما بسیار است..

سر نوشت با دست های زمخت و کثیفش بر گلویم می فشارد....
مقاوت میکنم..
چرا که میدانم «مرگ» خود نوعی پیوستن به سرنوشت است..
و من از یاری ظالمین بیزارم...
زیر لب با نفسی که سنگین می جوشد...
زمزمه میکنم:

«ما رایت الا جمیلا»

من به یک آینه ، یک بستگی پاک قناعت دارم....

شاعری در دل شب زار گریست...

از احتمال  یک  علاقه ی  پنهان  خوابم نمی برد ..
سنگ ها  و سیلی ها  را می شناسم
من چیزها دیده ام به زندگی
 که امروز  کنار همین کلمات ساده
به آسودگی رسیده ام

 ............................رازها  دارد این دقایق شکسته

یـــادگار از تو همین سوخـــته جانی است مرا

شعله از توست اگر گرم زبانی است مرا...

Now I know my A-B-C
Next time you won't sing with me